-
21 VAKA
* * *I)(vaki, vakta, vakat), v.1) to be awake, to keep awake (hann hefir vakat í alla nótt); v. yfir e-u, to watch during the night (v. yfir fé sínu);(gen. pl. vakna), f.1) waking halda vöku sinni, to keep oneself awake;2) vigil (fara til hins heilaga Ólafs til vöku);3) eve of saint’s day.* * *pres. vaki; pret. vakði, vakti; subj. vekði; imperat. vaki, mod. vak, vaktú; part. vakat; thus having lost the strong inflexion which it has in Goth. as well as in Engl.: [Ulf. wakan, pret. wôk; A. S. wakjan; Engl. wake, pret. woke; Germ. wachen; Dan. vaage; Lat. vig-ilare]:—to be awake; hann hefir vakat í alla nótt, Nj. 55; attú vakir í alla nótt, Eg. 418; þrælarnir vöktu, Fms. i. 111; vaki ek ávallt, Vkv.; hann hugðisk vesa at Lögbergi ok vaka, enn hann hugði alla menn aðra sofa, Íb. 7; ok einn morgin er þeir vöktu báðir, Fms. ii. 197; ætlar hann at ek skyla þar vaka yfir ok yrkja um skjöld hans, Eg. 699; Ásgrímr vaknaði eina nótt ok heyrði at Kári vakti, Nj. 210; þar hefir ek vakat ok hugsat um nótt ok dag, Fms. i. 84; vaki þú Angantýr, Fas. i. (in a verse); vaki mær meyja, vaki mín vina, Hdl. 1; vaki þú Fróði, Gs. 17; vaki þú Helgi! fullsofit er, Dropl. 30; vaki menn í skálanum! Gísl. 29; the mod. imperat. is vak, as in the verse,—Vak þú minn Jesú, vak í mér! vaka láttú mig eins í þér, Pass. 4, the last verse of the hymn; vakði hann löngum, Ó. H. 207; ósviðr maðr vakir um allar nætr, Hm. 22; vekða ek Einherja, Em.; Litlu síðarr vaknaði Þórhallr ok spurði hvárt Þiðrandi vekti, Fms. ii. 195: with prep., vaka yfir e-u, to watch, i. 9, iv. 299, Eg. 375: the phrase, láta e-t í veðri vaka, to make believe, pretend.2. vakna, Sturl. iii. 186 C.3. part. vakandi; ván er vakandi (i. e. vakanda manns) draumr, hope is a waking dream.II. to come to the surface, of fish; fiskar vaka þar í öllum ám, Snót, passim in mod. usage. -
22 yfir-borð
n. the ‘upper-board,’ surface. -
23 yfir-bragð
n. outward look, appearance, demeanour, bearing, Fms. i. 96; ásjá með blíðu ok björtu yfirbragði, 97; hans y. ok ásjóna, 216; með þungu yfirbragði, vii. 156; með miklu yfirbragði, of very imposing demeanour, 219; með áhyggju-yfirbragði, vi. 32; sköruligr í yfirbragði, Ld. 18, Bs. i. 76, Fas. iii. 666; allt var þetta fornt ok fémikit ok með miklu yfirbragði, magnificent, Fms. vi. 342; ýmislegt y. máls-greina, Skálda 193.2. a surface, Rb. 468, 470.3. a shew, pretence, outer appearance; görði hann þat y. fyrir alþýðu, at …, Orkn. 410; svikliga … með sáttgjarnligu yfirbragði, Fms. iii. 63; en göra hitt y. á, at sendimenn væri vel haldnir, Ó. H. 151; í yfirbragði til vinganar við þá, for appearance sake, Fms. x. 382; konungr görði á sér hrygðar-svip at yfirbragði, feigned mourning, 625. 96.COMPDS: yfirbragðs-lítill, -mikill, adj. poor, grand of look or appearance, Ísl. ii. 237, Sturl. iii. 123. -
24 skíðfœri
-
25 yfirbragð
n.1) outward look, appearance, demeanour; með miklu yfirbragði, of very imposing demeanour, magnificent;2) show, pretence, outer appearance (með sáttgjarnligu yfirbragði);3) surface (allt jarðarinnar yfirbragð). -
26 tæpa á, fara lauslega í
- 1
- 2
См. также в других словарях:
surface — [ syrfas ] n. f. • 1611; superface 1521; lat. superficies → superficie; de sur et face 1 ♦ Partie extérieure (d un corps), qui le limite en tous sens. ⇒ face. La surface de la Terre, la surface terrestre. À la surface du sol. « une surface pure… … Encyclopédie Universelle
Surface — Sur face , n. [F. See {Sur }, and {Face}, and cf. {Superficial}.] 1. The exterior part of anything that has length and breadth; one of the limits that bound a solid, esp. the upper face; superficies; the outside; as, the surface of the earth; the … The Collaborative International Dictionary of English
surface — [sʉr′fis] n. [Fr < sur (see SUR 1) + face,FACE, based on L superficies] 1. a) the outer face, or exterior, of an object b) any of the faces of a solid c) the area or extent of such a face … English World dictionary
surface — 1610s, from Fr. surface outermost boundary of anything, outside part (16c.), from O.Fr. sur above + face (see FACE (Cf. face)). Patterned on L. superficies surface (see SUPERFICIAL (Cf. superficial)). The verb meaning come to the surface is first … Etymology dictionary
surface — ► NOUN 1) the outside part or uppermost layer of something. 2) the upper limit of a body of liquid. 3) outward appearance as distinct from less obvious aspects. ► ADJECTIVE 1) relating to or occurring on the surface. 2) (of transportation) by sea … English terms dictionary
Surface — Sur face, v. t. [imp. & p. p. {Surfaced}; p. pr. & vb. n. {Surfacing}.] 1. To give a surface to; especially, to cause to have a smooth or plain surface; to make smooth or plain. [1913 Webster] 2. To work over the surface or soil of, as ground, in … The Collaborative International Dictionary of English
surface — [adj] external apparent, covering, depthless, exterior, facial, outer, outside, outward, shallow, shoal, superficial, top; concepts 485,583 Ant. central, core, inside, interior, middle surface [n] external part of something area, cover, covering … New thesaurus
surface — Surface. subst. f. L exterieur, le dehors d un corps. Surface platte, unie, raboteuse. la surface de la terre … Dictionnaire de l'Académie française
Surface — Sur face, v. i. 1. To rise from the depths of a liquid to the surface; as, the submarine surfaced to recharge its batteries. [PJC] 2. To become known or public; said of information. [PJC] 3. To show up, as a person who was in hiding; as, he… … The Collaborative International Dictionary of English
Surface — (fr., spr. Sürfahs), die Oberfläche … Pierer's Universal-Lexikon
surface — index bare, cursory, dimension, emerge, issue (send forth), ostensible, side, superficial … Law dictionary